به خوبى در خاطر دارم كه در يكى از آثار قلمى علّامه اجلّ شيخ بهائى - قدس سره الشريف - بدين مضمون فرموده است : از كتب و رسائل امام فخر الدين رازى دانسته مىشود كه او متشيّع بوده است . يكى از مواردى را كه شاهد گفتار آن جناب يافته‌ام اين است كه در تفسير كبيرش در تفسير سورهء فاتحه در مسأله فقهى جهر به بسم الله الرحمن الرحيم گويد : . . . و ذلك يدل على اطباق الكل على أن عليا كان يجهر ببسم الله الرحمن الرحيم ، ان عليا عليه السلام كان يبالغ في الجهر بالتسمية فلمّا وصلت الدولة إلى بنى امية بالغوا فى المنع من الجهر سعيا فى ابطال آثار على عليه السلام ، إن الدلائل العقلية موافقة لنا ، و عمل على بن ابى طالب عليه السلام معنا ، و من اتخذ عليا إماما لدينه فقد استمسك بالعروة الوثقى فى دينه و نفسه . اين بود عبارت فخر رازى كه عين آن را از تفسيرش چاپ استانبول - ج 1 ، ص 160 - نقل كرده‌ام . و مورد ديگر سخن او در عصمت حضرت صديقه طاهره سيدهء نساء عالمين فاطمه بنت رسول الله صلى الله عليه و آله و سلم است كه در نكته 748 كتاب هزار و يك نكته ذكر كرده‌ام . يكى از توفيقات نگارنده اين بوده است كه در علم رجال يكدوره جامع الرواة اردبيلى را در محضر اعلاى استاد علّامه شعرانى تتلمذ كرده است ، آن جناب روزى در درس فرموده است : متشيّع در اصطلاح كسى است كه به آل پيغمبر خوش بين است و بغض و عداوت بدانها ندارد ، نه اين‌كه شيعه اثنا عشرى بوده باشد . در اين كلمه غرضم اين است كه رساله‌اى خطى به نام « رسالهء حلّ ما ينحلّ » در كتابخانهء محقّر اين حقير حسن حسن‌زاده آملى موجود است كه در تاريخ ختم تصنيف آن ، جمله « خموشى بجو » يعنى سنهء 967 ه است . ز غيب از پى آخر اين مقال * « خموشى بجو » گشت تاريخ سال و تاريخ كتابت آن سنه 1254 ه است .